Platform over raam-, deur-, kozijntechniek, hang- en sluitwerk, dak- en geveltechniek, veiligheid
Als eerste spreek ik mijn dank uit aan het team van Profiel dat ik deze ‘De Pen’ mag verzorgen. Want ik wil een grote zorg delen: de toenemende regeldruk in Europa die het bedrijven steeds moeilijker maakt. Daardoor staan de continuïteit én innovatiekracht van onze industrie op de tocht. Waarom belast de overheid ons met deze bureaucratisering? In andere woorden: bestaat het MKB nog over 10 jaar?
Praktisch elke dag vraag ik me af hoe beleidsmakers in de Brusselse vergaderzalen besluiten nemen terwijl ze letterlijk niet weten wat voor gevolgen er zijn in de praktijk. Onze dagelijkse opgave – dus voor ons als bedrijven – zou toch niet moeten zijn: waar moet ik vandaag weer aan voldoen om het Brussel naar de zin te maken?
Dan denk ik bijvoorbeeld aan de betekenis van CBAM (Carbon Border Adjustment Mechanism) voor de Europese industrie. Het idee is goed, maar zoals het nu is geregeld is, moeten grondstoffen aan bepaalde eisen voldoen. Als ze dat niet doen dan moeten producenten emissiecertificaten kopen waardoor de grondstoffen dus duurder worden. Ook als je grondstoffen in het buitenland koopt, moeten deze aan de eisen voldoen.
Op dit moment zijn deze regels echter niet van toepassing voor kant-en-klare producten zoals sloten en cilinders. Dat betekent dat vergelijkbare producten die uit China komen, dan niet aan de eisen hoeven te voldoen. Daar hoef je dus dan ook geen certificaten voor te kopen. En u raadt het al: deze producten uit China zijn meteen goedkoper. En, wij hebben een concurrentienadeel.
Voor ons als bedrijf geldt dan: als we écht alleen naar kosten en regulering zouden kijken, dan zouden we onze productie naar het buitenland moeten verleggen. Maar dat is nu net iets wat we niet willen. We zijn als traditioneel familiebedrijf ook MKB. We hebben een lokale verantwoordelijkheid voor werkgelegenheid. We willen continuïteit. Het kan toch niet zo zijn dat alles wat we met z’n allen in al die jaren door hard werken hebben opgebouwd door deze bureaucratisering onderuit kan worden gehaald? Waarom krijgen we van Europa niet de ruimte om bij onze core business te blijven?
Door al die regels – en het worden er steeds meer – missen we het overzicht aan welke eisen we moeten voldoen. Ons geld gaat naar administratie in plaats van naar innovatie. Zelfs bij ons in Duitsland hebben de belangenorganisaties moeite om te begrijpen wat er nu werkelijk gebeurt in Brussel.
Beschouw deze column daarom als een noodkreet. Ik hoop dat beleidsmakers én politici dit lezen en zich gaan realiseren dat het zo niet verder kan. Onze prachtige industrie in Duitsland en Nederland, en dus ook in Europa, wil overleven en verder doorgeven worden aan de volgende generatie. Echter, de prangende vraag is hoe lang we dit op deze wijze nog kunnen volhouden?
Kortom, wie van de heren en dames beleidsmakers pakt de handschoen op met deze wake up call? De toekomst van onze bedrijven staat door de verregaande Europese bureaucratisering op het spel.
